અધ્યાય 2 · શ્લોક 56

ભાષ્ય

સ્થિતપ્રજ્ઞની ભાવનાત્મક સ્થિરતાનું વર્ણન છે. દુઃખ આવે તો તે વિચલિત થતો નથી, અને સુખ આવે તો તેમાં લલચાતો કે આસક્ત થતો નથી ('વિગતસ્પૃહઃ' – સ્પૃહા વિનાનો). તેના મનમાંથી ત્રણ મુખ્ય વિકારો – રાગ (આસક્તિ, attachment), ભય (fear) અને ક્રોધ (anger) – સંપૂર્ણપણે દૂર થઈ ગયા હોય છે ('વીત'). આવો મનનશીલ સાધક ('મુનિ') જ સ્થિર બુદ્ધિવાળો ('સ્થિતધીઃ') કહેવાય છે.