અધ્યાય 2 · શ્લોક 21

ભાષ્ય

ભગવાન જ્ઞાનના ફળ સ્વરૂપે કર્તાપણાના ભાવનો નિષેધ કરે છે. જે વ્યક્તિ આત્માના સાચા સ્વરૂપને – અવિનાશી, નિત્ય, અજન્મા, અવિકારી – તરીકે જાણી લે છે, તે પછી કેવી રીતે પોતાને મારનાર કે મરાવનાર માની શકે? કારણ કે તે સમજે છે કે આત્મા આ ક્રિયાઓથી પર છે. હિંસા કે ક્રિયાનો સંબંધ શરીર અને મન સાથે છે, આત્મજ્ઞાની આ ભ્રમણાથી મુક્ત થઈ જાય છે. આનો અર્થ એ નથી કે તે કર્મ છોડી દે, પણ તે કર્તાપણાના અભિમાનથી મુક્ત થઈ જાય છે.