અધ્યાય 18 · શ્લોક 37

ભાષ્ય

સાત્વિક સુખ: `તત્ સુખમ્ સાત્ત્વિકમ્ પ્રોક્તમ્` (તે સુખ સાત્વિક કહેવાયું છે) `યત્ તત્` (જે તે સુખ) `અગ્રે` (શરૂઆતમાં, સાધનાકાળમાં) `વિષમ્ ઇવ` (ઝેર જેવું કષ્ટદાયક લાગે છે, જેમ કે ઇન્દ્રિય સંયમ, અભ્યાસ, તપ વગેરે), પરંતુ `પરિણામે અમૃતોપમમ્` (પરિણામે અમૃત જેવું મધુર અને કલ્યાણકારી હોય છે). આ સુખ `આત્મબુદ્ધિપ્રસાદજમ્` (પોતાની આત્મવિષયક બુદ્ધિની નિર્મળતા અને પ્રસન્નતામાંથી જન્મેલું હોય છે). આ આત્મિક આનંદ છે, જે લાંબા ગાળાના અભ્યાસ અને સંયમનું પરિણામ છે અને જે શાશ્વત શાંતિ આપે છે.