અધ્યાય 15 · શ્લોક 18

ભાષ્ય

ભગવાન હવે સ્પષ્ટપણે પોતાને તે 'ઉત્તમ પુરુષ' તરીકે ઓળખાવે છે અને 'પુરુષોત્તમ' નામનું કારણ સમજાવે છે. `યસ્માત્` (કારણ કે) `અહમ્ ક્ષરમ્ અતીતઃ` (હું ક્ષર એટલે કે નાશવંત જગતથી સર્વથા પર છું) `ચ અક્ષરાત્ અપિ ઉત્તમઃ` (અને અક્ષર એટલે કે અવિનાશી જીવાત્મા/માયાથી પણ શ્રેષ્ઠ છું), `અતઃ` (તેથી) `લોકે વેદે ચ` (લોકોમાં અને વેદોમાં પણ) `પુરુષોત્તમઃ પ્રથિતઃ અસ્મિ` (હું પુરુષોત્તમ એટલે કે પુરુષોમાં સૌથી ઉત્તમ, સર્વોત્તમ પુરુષ એવા નામથી વિખ્યાત છું). ક્ષર અને અક્ષર બંનેથી પર અને શ્રેષ્ઠ હોવાને કારણે જ ભગવાન 'પુરુષોત્તમ' કહેવાય છે. આ તેમનું પરમ, સર્વોચ્ચ સ્વરૂપ છે.