અધ્યાય 11 · શ્લોક 14

ભાષ્ય

આ અદ્ભુત અને અભૂતપૂર્વ દર્શનની અર્જુન પર તીવ્ર અસર થાય છે. સંજય તેનું વર્ણન કરતાં કહે છે: "પછી (`તતઃ`) તે ધનંજય (અર્જુન) અત્યંત આશ્ચર્યચકિત (`વિસ્મયાવિષ્ટઃ`) અને રોમાંચિત (`હૃષ્ટરોમા` - જેના રુંવાડાં ઊભાં થઈ ગયાં છે તેવો) થઈ ગયો." આ ભય, આશ્ચર્ય અને ભક્તિમિશ્રિત અનુભૂતિની શારીરિક પ્રતિક્રિયા છે. આ સ્થિતિમાં, તેણે તે દેવસ્વરૂપ ભગવાનને (`દેવમ્`) મસ્તક નમાવીને પ્રણામ કર્યા (`પ્રણમ્ય શિરસા`) અને બે હાથ જોડીને (`કૃતાઞ્જલિઃ`) બોલ્યો (`અભાષત`). આ દર્શાવે છે કે ભય અને આશ્ચર્યની સાથે સાથે તેના હૃદયમાં ભગવાન પ્રત્યે અપાર શ્રદ્ધા અને સમર્પણભાવ પણ જાગૃત થયો છે. હવે પછીના શ્લોકોમાં અર્જુન પોતાના અનુભવ અને ભાવ વ્યક્ત કરશે.