अध्याय 3 · श्लोक 7

स्पष्टीकरण

या श्लोकात भगवान श्रीकृष्ण अर्जुनला समजावून सांगत आहेत की जो मनुष्य आपल्या इंद्रियांवर आणि मनावर नियंत्रण ठेवून आपली कृती करतो तो खरोखर श्रेष्ठ आहे. येथे भगवान श्रीकृष्णांनी कर्मयोगाचे वैशिष्ट्य सांगितले आहे. इंद्रियांवर आणि मनावर नियंत्रण ठेवणे: येथे “इंद्रियाणी मनसा नियम” असे सूचित करते की मन आणि इंद्रियांवर नियंत्रण ठेवणे अत्यंत आवश्यक आहे. याचा अर्थ असा की जेव्हा एखादी व्यक्ती आपले मन आणि इंद्रिय कृतीत गुंतवून ठेवते, परंतु त्यांच्याशी आसक्ती नसते तेव्हा तो कर्मयोगी होतो. कर्मेंद्रियः कर्मयोगमसक्तः याचा अर्थ जो इंद्रियांचा उपयोग कर्म करण्यासाठी करतो, परंतु कर्माच्या परिणामाची आसक्तीपासून मुक्त राहतो, तो श्रेष्ठ आहे. येथे “सा विशिष्यते” म्हणजे अशा व्यक्तीला विशेष स्थान मिळते. असक्त भव: "असक्त" म्हणजे कर्माबद्दल कोणतीही वैयक्तिक आसक्ती किंवा इच्छा नसणे. अशी व्यक्ती केवळ धर्म आणि कर्तव्याच्या भावनेने कृती करते परिणाम प्राप्तीसाठी नाही. म्हणजेच या श्लोकानुसार, जो मनुष्य आपल्या मन आणि इंद्रियांवर नियंत्रण ठेवून कार्य करतो आणि आपल्या कृतींच्या परिणामाची इच्छा किंवा आसक्तीपासून मुक्त राहतो तो खरोखर उत्कृष्ट आणि विशेष आहे.