अध्याय 3 · श्लोक 37

स्पष्टीकरण

भगवान श्रीकृष्ण या श्लोकात स्पष्ट करतात की "काम" (इच्छा) आणि "क्रोध" (क्रोध) रजोगुणापासून उत्पन्न होतात. हे दोन्ही अव्यक्त स्वभावाचे दोष आहेत, जे मानवी जीवनात अराजकता आणि विकृती निर्माण करतात. काम: ही असंख्य इच्छांची भावना आहे जी माणसाच्या मनाला नेहमी उत्तेजित करते. एखादी व्यक्ती आपल्या इच्छा पूर्ण करण्यासाठी वारंवार प्रयत्न करते आणि जर या इच्छा पूर्ण झाल्या नाहीत तर त्याला तणाव आणि असंतोषाचा सामना करावा लागतो. राग: ही एक तीव्र आणि विस्कळीत भावना आहे जी माणसाला अनुशासनहीन बनवते. रागाच्या भरात, एखादी व्यक्ती आपली विवेक गमावते आणि त्याच्या कृतींवर नियंत्रण ठेवू शकत नाही. भगवान श्रीकृष्णांनी त्यांचे वर्णन "महाश्नो" (मोठे भूक असलेले) आणि "महाप्पामा" (मोठे पाप घडवणारे) असे केले आहे जे जीवन कठीण आणि पापमय बनवतात. या दोन दुर्गुणांना “वैरणम्” (शत्रू) समजून आपण त्यापासून दूर राहिले पाहिजे. अशा प्रकारे, या श्लोकाचा संदेश असा आहे की इच्छा आणि रागावर नियंत्रण ठेवणे अत्यंत आवश्यक आहे, कारण यामुळे व्यक्ती मानसिक आणि नैतिकदृष्ट्या कमकुवत होऊ शकते.