अध्याय 2 · श्लोक 62

स्पष्टीकरण

"ध्यायतो विषमपुंसः" - जेव्हा एखादी व्यक्ती वस्तूंवर (इंद्रिय वस्तू) विचार करते किंवा ध्यान करते, तेव्हा तो त्यांच्यावर केंद्रित होतो. म्हणजे माणसाच्या मनात आलेला विषय किंवा गोष्ट त्याच्याबद्दल आकर्षण निर्माण करते. "संगस्तेसुपजयते" - त्या विषयाबद्दल आकर्षण किंवा आसक्ती निर्माण होते. जेव्हा एखादी व्यक्ती एखाद्या वस्तू किंवा विषयाबद्दल अधिक विचार करते तेव्हा त्याला त्याबद्दल आकर्षण किंवा आसक्ती निर्माण होते. "संगतसंजयते कामः" - या आसक्ती किंवा आकर्षणातून इच्छा निर्माण होतात. माणसाच्या इच्छा, आकांक्षा आणि आकांक्षा त्याच्या त्या विषयाशी असलेल्या आसक्तीतून निर्माण होतात. "कामत्क्रोधोभिजयते" - इच्छा आणि आकांक्षा वाढल्याने राग आणि असंतोष निर्माण होतो. जेव्हा इच्छा पूर्ण होत नाहीत किंवा काही कारणास्तव अयशस्वी होतात तेव्हा क्रोध आणि क्रोध उत्पन्न होतो. सार: हा श्लोक मनुष्याच्या मानसिक स्थितीची क्रमिक प्रक्रिया दर्शवितो. मानवी विचार, आसक्ती, इच्छा आणि राग यांचा एकमेकांशी कसा संबंध आहे हे ते स्पष्ट करते. जेव्हा आपण एखाद्या विषयावर किंवा वस्तूबद्दल चिंतन करतो तेव्हा ते आपल्या मनात खोलवर रुजते आणि परिणामी आसक्ती, इच्छा आणि शेवटी राग येतो. म्हणून, या श्लोकाचा उद्देश हा आहे की आपण आपल्या विचारांवर आणि इच्छांवर नियंत्रण ठेवले नाही तर ते आपल्या मानसशास्त्रावर आणि वागणुकीवर परिणाम करू शकतात.