अध्याय 18 · श्लोक 35
यया स्वप्नं भयं शोकं विषादं मदमेव च । न विमुञ्चति दुर्मेधा धृतिः सा पार्थ तामसी ॥ १८-३५ ॥
अर्थ
हे पार्था (अर्थात पृथापुत्र अर्जुना), दुष्ट बुद्धीचा मनुष्य ज्या धारणशक्तीमुळे झोप, भीती, काळजी, दुःख आणि उन्मत्तपणाही सोडत नाही, अर्थात धारण करून राहातो, ती धारणा तामसी होय. ॥ १८-३५ ॥
स्पष्टीकरण
तामसिक धृती : या प्रकारची धारण शक्ती तामसिक दर्जाची असते. ती माणसाला अंधार, अशांतता आणि नैराश्याच्या गर्तेत ढकलते. यामध्ये, व्यक्ती प्रत्येक प्रकारची नकारात्मकता आपल्या मनात ठेवते आणि त्यातून मुक्त होऊ शकत नाही. स्वप्ने, भय, शोक, दुःख: या सर्व तामसिक मानसिक अवस्था आहेत. स्वप्ने (विशेषतः भयावह किंवा उथळ स्वप्ने), भीती (असुरक्षिततेची भावना), दु:ख (भूतकाळाबद्दल दु:ख), आणि दुःख (निराशा आणि निराशा) या सर्व गोष्टी तामसिक धृतीशी संबंधित आहेत. मडा (वेडेपणा): मडा म्हणजे अति आत्ममग्नता किंवा उन्माद. ही अवस्था देखील तामसिक अवस्थेचा एक भाग आहे, जिथे व्यक्ती पूर्णपणे स्वतःमध्ये हरवून बसलेली असते आणि वास्तवापासून अनभिज्ञ असते. थोडक्यात, या श्लोकात भगवान श्रीकृष्णांनी तामसिक धृतीची लक्षणे ओळखली आहेत आणि त्यामुळे मानसिक अस्वस्थता आणि नकारात्मकता कशी निर्माण होते.
Banaka ॲपमधील पाठ आणि स्पष्टीकरण.