अध्याय 12 · श्लोक 3–4

ये त्वक्षरमनिर्देश्यमव्यक्तं पर्युपासते । सर्वत्रगमचिन्त्यं च कूटस्थमचलं ध्रुवम्‌ ॥ १२-३ ॥ सन्नियम्येन्द्रियग्रामं सर्वत्र समबुद्धयः । ते प्राप्नुवन्ति मामेव सर्वभूतहिते रताः ॥ १२-४ ॥

अर्थ

परंतु जे पुरुष इंद्रियसमूहाला चांगल्या प्रकारे ताब्यात ठेवून मन, बुद्धीच्या पलीकडे असणाऱ्या, सर्वव्यापी, अवर्णनीय स्वरूप आणि नेहमी एकरूप असणाऱ्या नित्य, अचल, निराकार, अविनाशी, सच्चिदानंदघन ब्रह्माची निरंतर ऐक्यभावनेने ध्यान करीत उपासना करतात, ते सर्व भूतमात्रांच्या कल्याणात तत्पर आणि सर्वांच्या ठिकाणी समान भाव ठेवणारे योगी मलाच येऊन मिळतात. ॥ १२-३, १२-४ ॥

स्पष्टीकरण

श्लोक 12.3: स्पष्टीकरण: या श्लोकात, भगवान श्रीकृष्णांनी त्या भक्तांच्या स्थितीचे वर्णन केले आहे जे अकल्पनीय आणि अव्यक्त (अदृश्य) देवाची पूजा करतात. हे भक्त त्या गुणांची पूजा करतात जे अक्षरा (अक्षय, अजार) आहेत आणि ज्याचे वर्णन करणे कठीण आहे. ईश्वर सर्वव्यापी आणि स्थिर आहे, जो सर्व जगाच्या पलीकडे आहे आणि अचल आहे. जे भक्त या भगवंताची आराधना करतात, निःसंशयपणे त्यांचे लक्ष सर्वत्र एकाच भगवंताकडे असते आणि ते निराकार आणि स्थिर भगवंताच्या ध्यानात सतत लीन असतात. श्लोक 12.4: स्पष्टीकरण: या श्लोकात भगवान श्रीकृष्णांनी त्या भक्तांच्या स्थितीचे वर्णन केले आहे जे आपल्या इंद्रियांवर नियंत्रण ठेवतात आणि समता (समान दृष्टी) असतात. असे भक्त प्रत्येक परिस्थितीत समतोल राहतात आणि सर्व प्राणिमात्रांच्या कल्याणात मग्न राहतात. त्याची ही भावना त्याला भगवंताकडे घेऊन जाते, कारण त्याला केवळ स्वतःच्या कल्याणाची काळजी नसते, तर सर्व प्राणिमात्रांच्या कल्याणाचीही त्याला काळजी असते. अशाप्रकारे, जो मनुष्य आपल्या इंद्रियांवर नियंत्रण ठेवतो आणि समभावनेने वागतो तो परमेश्वराचा स्नेह मिळवतो आणि त्याला प्राप्त करण्यात यशस्वी होतो.

Banaka ॲपमधील पाठ आणि स्पष्टीकरण.