अध्याय 12 · श्लोक 19

स्पष्टीकरण

या श्लोकात भगवान श्रीकृष्ण स्पष्ट करतात की जो भक्त टीका आणि स्तुती दोन्ही समानतेने स्वीकारतो, जो शांत राहतो, समाधानी असतो आणि ज्याचे मन स्थिर असते तोच परमेश्वराला प्रिय असतो. या श्लोकाचा तात्पर्य असा आहे की, जी व्यक्ती टीका असो वा स्तुती असो, सर्व परिस्थितीत आपले मन आणि शरीर स्थिर ठेवते आणि ज्यावर कोणत्याही बाह्य प्रभावाचा प्रभाव पडत नाही, तोच खरा भक्ताचा आदर्श असतो. अशा माणसाला देव खूप प्रिय मानतो. सार: हे दोन्ही श्लोक भक्तियोगाच्या खोल आणि महत्त्वाच्या पैलूंवर प्रकाश टाकतात. तो आपल्याला शिकवतो की खरा भक्त तोच असतो जो सर्व परिस्थितीत समतोल राहतो, मान-अपमान, सुख-दु:खात समान वृत्ती ठेवतो. अशा भक्ताची मानसिक स्थिरता आणि अलिप्तता त्याला भगवंताच्या जवळ घेऊन जाते.