ಅಧ್ಯಾಯ 12 · ಶ್ಲೋಕ 19

ವ್ಯಾಖ್ಯಾನ

ಹಿಂದಿನ ಶ್ಲೋಕದ ಮುಂದುವರಿಕೆ. ...ನಿಂದನೆ ಮತ್ತು ಸ್ತುತಿಗಳನ್ನು ಸಮಾನವಾಗಿ ಕಾಣುವವನು (`ತುಲ್ಯ-ನಿಂದಾ-ಸ್ತುತಿಃ`), ಮೌನಿಯಾಗಿರುವವನು (ಅನಾವಶ್ಯಕವಾಗಿ ಮಾತನಾಡದವನು, ಅಥವಾ ಮನಸ್ಸನ್ನು ನಿಗ್ರಹಿಸಿದವನು) (`ಮೌನೀ`), ಯಾವುದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ (ಪ್ರಾರಬ್ಧ ಕರ್ಮದಿಂದ ಏನು ಲಭಿಸುತ್ತದೆಯೋ ಅದರಿಂದ) (`ಯೇನ ಕೇನ ಚಿತ್`) ಸಂತುಷ್ಟನಾಗಿರುವವನು (`ಸಂತುಷ್ಟಃ`), (ತನ್ನದೆಂಬ) ನಿಶ್ಚಿತವಾದ ಮನೆಯಿಲ್ಲದವನು (ಅಥವಾ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಮಮಕಾರವಿಲ್ಲದವನು) (`ಅನಿಕೇತಃ`), ಸ್ಥಿರವಾದ ಬುದ್ಧಿಯುಳ್ಳವನು (ಆತ್ಮನ ಅಥವಾ ಭಗವಂತನ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ದೃಢವಾದ ತಿಳುವಳಿಕೆಯುಳ್ಳವನು) (`ಸ್ಥಿರಮತಿಃ`), (ಇಂತಹ) ಭಕ್ತಿಯುಳ್ಳ (`ಭಕ್ತಿಮಾನ್`) ಮನುಷ್ಯನು (`ನರಃ`) ನನಗೆ (`ಮೇ`) ಪ್ರಿಯನು (`ಪ್ರಿಯಃ`). ಈ ಎಲ್ಲ ಗುಣಗಳು ಭಕ್ತನ ಅಂತರಂಗದ ಸ್ಥಿರತೆ, ಸಮಚಿತ್ತತೆ, ಅನಾಸಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಭಗವಂತನಲ್ಲಿನ ದೃಢ ನಿಷ್ಠೆಯನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತವೆ.