अध्याय 12 · श्लोक 17

स्पष्टीकरण

या श्लोकात भगवान श्रीकृष्ण त्या भक्तांची वैशिष्ट्ये स्पष्ट करतात जे खरे भक्त आहेत. हा श्लोक स्पष्ट करतो की ते भक्त कोण आहेत जे परमेश्वराला प्रिय आहेत: “यो न हृस्यति” – एक भक्त ज्यावर आनंद आणि उत्साहाच्या बाह्य प्रभावांचा प्रभाव पडत नाही. तो आत्मसंतुष्ट राहतो आणि कोणताही त्रास किंवा अतिरेक न करता आनंद अनुभवतो. "न द्वेशति" - एक भक्त जो द्वेष आणि द्वेषापासून दूर राहतो. कोणावरही द्वेष न ठेवता तो सर्वांकडे समानतेने पाहतो आणि प्रत्येक परिस्थितीला सकारात्मकतेने घेतो. "न शोचति" - एक भक्त जो दुःख आणि चिंतापासून मुक्त आहे. तो जीवनातील अडचणी आणि समस्या संयमाने आणि शांततेने स्वीकारतो. "न कांक्षति" - एक भक्त जो कोणत्याही प्रकारच्या आकांक्षा किंवा इच्छांच्या मागे धावत नाही. त्याची इच्छा केवळ भगवंताची भक्ती आणि सेवेपुरती मर्यादित आहे, भौतिक लाभासाठी नाही. "श्रीभश्रुबपरित्यागी" - एक भक्त जो सुख आणि दु:ख दोन्ही समानतेने पाहतो. त्याला सुख आणि दु:ख यातील फरक कळतो आणि दोघांकडेही त्याचा दृष्टिकोन सारखाच असतो. अशाप्रकारे, भगवान श्रीकृष्णाच्या मते, जो भक्त या गुणांचा अंगीकार करतो आणि खऱ्या प्रेमाने आणि भक्तीने भगवंताची सेवा करतो, तो परमेश्वराला अत्यंत प्रिय असतो. हा श्लोक आपल्याला शिकवतो की खरी भक्ती आणि निरपेक्ष भक्तीशिवाय, कोणतीही व्यक्ती ईश्वराप्रती खरी भक्ती करू शकत नाही.