ಅಧ್ಯಾಯ 12 · ಶ್ಲೋಕ 17

ವ್ಯಾಖ್ಯಾನ

ದ್ವಂದ್ವಾತೀತ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿರುವ ಭಕ್ತನ ಲಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ಕೃಷ್ಣನು ಪುನಃ ಬೇರೆ ಮಾತುಗಳಲ್ಲಿ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ. ಯಾವನು (ಇಷ್ಟವನ್ನು ಪಡೆದು) ಹರ್ಷಿಸುವುದಿಲ್ಲವೋ (`ಯಃ ನ ಹೃಷ್ಯತಿ`), (ಅನಿಷ್ಟವನ್ನು) ದ್ವೇಷಿಸುವುದಿಲ್ಲವೋ (`ನ ದ್ವೇಷ್ಟಿ`), (ಕಳೆದುಹೋದದ್ದಕ್ಕಾಗಿ) ಶೋಕಿಸುವುದಿಲ್ಲವೋ (`ನ ಶೋಚತಿ`), (ಇಲ್ಲದ್ದನ್ನು) ಬಯಸುವುದಿಲ್ಲವೋ (`ನ ಕಾಂಕ್ಷತಿ`), ಶುಭ (ಪುಣ್ಯ) ಮತ್ತು ಅಶುಭ (ಪಾಪ) ಫಲಗಳನ್ನು (ಅಥವಾ ಅವುಗಳಿಗೆ ಕಾರಣವಾದ ಕರ್ಮಗಳನ್ನು) ತ್ಯಜಿಸಿದವನೋ (`ಶುಭಾಶುಭ-ಪರಿತ್ಯಾಗೀ`), (ಇಂತಹ) ಭಕ್ತಿಯುಳ್ಳವನು (`ಭಕ್ತಿಮಾನ್ ಯಃ`), ಅವನು (`ಸಃ`) ನನಗೆ (`ಮೇ`) ಪ್ರಿಯನು (`ಪ್ರಿಯಃ`). ಅವನು ಲೌಕಿಕ ಲಾಭ-ನಷ್ಟಗಳಿಗೆ, ಸುಖ-ದುಃಖಗಳಿಗೆ, ಪಾಪ-ಪುಣ್ಯಗಳ ಫಲಗಳಿಗೆ ಅತೀತನಾಗಿ, ಕೇವಲ ಭಕ್ತಿಯಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿರುತ್ತಾನೆ.