અધ્યાય 12 · શ્લોક 17

ભાષ્ય

ભક્તની ભાવનાત્મક સ્થિરતા અને સમત્વનું વર્ણન આગળ વધે છે. `યઃ` (જે ભક્ત) `ન હૃષ્યતિ` (પ્રિય વસ્તુ કે પરિસ્થિતિ પ્રાપ્ત થતાં અતિશય હર્ષ પામતો નથી), `ન દ્વેષ્ટિ` (અપ્રિય વસ્તુ કે વ્યક્તિ પ્રત્યે દ્વેષ રાખતો નથી), `ન શોચતિ` (ઈચ્છિત વસ્તુ ન મળવાથી કે મળેલી વસ્તુ જતી રહેવાથી શોક કરતો નથી), `ન કાઙ્ક્ષતિ` (અપ્રાપ્ત વસ્તુની કામના કે આકાંક્ષા રાખતો નથી). તે સુખ-દુઃખ, લાભ-હાનિ, પ્રિય-અપ્રિયમાં સમ રહે છે. વળી, તે `શુભાશુભપરિત્યાગી` (પુણ્ય અને પાપ કર્મોનાં ફળોનો અથવા શુભ અને અશુભ ગણાતી બધી જ સાંસારિક બાબતો પ્રત્યેની આસક્તિનો ત્યાગ કરનારો છે). આવો `ભક્તિમાન્` (ભક્તિથી યુક્ત) ભક્ત `સઃ મે પ્રિયઃ` (તે મને પ્રિય છે). આ શ્લોક ભક્તની દ્વંદ્વાતીત અવસ્થા દર્શાવે છે.