अध्याय 12 · श्लोक 13–14

स्पष्टीकरण

श्लोक 13: स्पष्टीकरण: या श्लोकात भगवान श्रीकृष्णाने खऱ्या भक्ताचे गुण वर्णन केले आहेत. ते स्पष्ट करतात की जो व्यक्ती सर्व प्राणिमात्रांबद्दल द्वेष आणि वैर यापासून मुक्त आहे आणि सर्वांशी मैत्री आणि करुणा बाळगतो तो खरा भक्त आहे. अद्वेष्ट सर्वभूतानम्: सर्व प्राणिमात्रांवर द्वेष न करता. मैत्र: करुणा आणि चा: सर्वांप्रती मैत्री आणि करुणा. निर्ममो निरहंकर: आत्म-महत्त्व आणि अहंकार रहित. समधुकसुख : सुख आणि दु:खात समान भावना असणारा. क्षमी: क्षमाशील, जो इतरांच्या चुका माफ करू शकतो. अशा प्रकारे, खऱ्या भक्ताचा स्वभाव असा असतो की तो इतरांशी अनुकूल आणि सहानुभूतीने वागतो आणि त्याचे मन कोणत्याही प्रकारच्या अहंकार किंवा आत्मकेंद्रिततेपासून मुक्त ठेवतो. श्लोक 14: स्पष्टीकरण: या श्लोकात भगवान श्रीकृष्णांनी सांगितले आहे की खरा भक्त तोच असतो जो नेहमी समाधानी असतो आणि आपल्या आत्म्याला नियंत्रित करतो. या श्लोकात दिलेले काही प्रमुख गुण आहेत: सत्सित्वः सनातम्: जो सदैव तृप्त असतो, त्याला कधीही कशाचीही कमतरता जाणवत नाही. योगी यतात्मा: जो आपले मन आणि इंद्रियांवर नियंत्रण ठेवतो आणि आत्म्याला जोपासतो. दृष्णिर्चयः: दृढ निश्चय असलेला, जो आपल्या निर्णयावर ठाम असतो. मायार्पितमनोबुद्धीर: जो आपले मन आणि बुद्धी देवाला समर्पित करतो. भगवान श्रीकृष्ण या श्लोकात स्पष्ट करतात की ज्या भक्तात हे गुण असतात तोच त्याला प्रिय असतो. हा श्लोक आदर्श भक्ताचे चरित्र प्रतिबिंबित करतो आणि देवाच्या भक्तीचा खरा अर्थ स्पष्ट करतो.