ಅಧ್ಯಾಯ 9 · ಶ್ಲೋಕ 30

ವ್ಯಾಖ್ಯಾನ

ಭಕ್ತಿಯ ಮಹಿಮೆಯು ಎಷ್ಟೆಂದರೆ, ಅದು ಅತ್ಯಂತ ಪಾಪಿಯನ್ನೂ ಸಹ ಪವಿತ್ರಗೊಳಿಸಬಲ್ಲದು ಎಂದು ಕೃಷ್ಣನು ಘೋಷಿಸುತ್ತಾನೆ. "ಒಬ್ಬನು ಅತ್ಯಂತ ದುರಾಚಾರಿಯಾಗಿದ್ದರೂ ಸಹ (`ಅಪಿ ಚೇತ್ ಸುದುರಾಚಾರಃ`), ಅವನು ಅನನ್ಯ ಭಾವದಿಂದ (ಬೇರೆ ದೇವತೆಗಳನ್ನಾಗಲೀ, ಫಲಗಳನ್ನಾಗಲೀ ಆಶ್ರಯಿಸದೆ, ಕೇವಲ ನನ್ನನ್ನೇ) (`ಅನನ್ಯಭಾಕ್`) ನನ್ನನ್ನು (`ಮಾಂ`) ಭಜಿಸಿದರೆ (`ಭಜತೇ`), ಅವನು (`ಸಃ`) ಸಾಧುವೆಂದೇ (`ಸಾಧುಃ ಏವ`) ಪರಿಗಣಿಸಲ್ಪಡಬೇಕು (`ಮಂತವ್ಯಃ`). ಏಕೆಂದರೆ (`ಹಿ`) ಅವನು (`ಸಃ`) ಸರಿಯಾದ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ (`ಸಮ್ಯಕ್`) ದೃಢನಿಶ್ಚಯವುಳ್ಳವನಾಗಿದ್ದಾನೆ (`ವ್ಯವಸಿತಃ`)." ಈ ಹಿಂದೆ ಎಷ್ಟೇ ಕೆಟ್ಟ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಮಾಡಿದ್ದರೂ, ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯು ದೃಢನಿಶ್ಚಯದಿಂದ, ಅನನ್ಯ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಭಗವಂತನನ್ನು ಭಜಿಸಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದರೆ, ಅವನನ್ನು ಸಾಧುವೆಂದೇ ಪರಿಗಣಿಸಬೇಕು. ಏಕೆಂದರೆ, ಅವನು ಸರಿಯಾದ ಗುರಿಯನ್ನು ಆರಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾನೆ ಮತ್ತು ಅವನ ಹಿಂದಿನ ಪಾಪಗಳು ಶೀಘ್ರದಲ್ಲೇ ನಾಶವಾಗುತ್ತವೆ.