ಅಧ್ಯಾಯ 9 · ಶ್ಲೋಕ 22

ವ್ಯಾಖ್ಯಾನ

ಆದರೆ, ಅನನ್ಯ ಭಕ್ತರ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಭಗವಂತನ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆ ಬೇರೆಯೇ ಇರುತ್ತದೆ. "ಯಾವ ಜನರು (`ಯೇ ಜನಾಃ`) ಅನನ್ಯ ಚಿತ್ತರಾಗಿ (ಬೇರೆ ದೇವತೆಗಳನ್ನಾಗಲೀ, ಫಲಗಳನ್ನಾಗಲೀ ಚಿಂತಿಸದೆ, ಕೇವಲ ನನ್ನನ್ನೇ) (`ಅನನ್ಯಾಃ ಚಿಂತಯಂತಃ`) ನನ್ನನ್ನು (`ಮಾಂ`) ಚೆನ್ನಾಗಿ ಉಪಾಸನೆ ಮಾಡುತ್ತಾರೋ (`ಪರ್ಯುಪಾಸತೇ`), (ನನ್ನಲ್ಲಿಯೇ) ನಿತ್ಯವೂ ಯುಕ್ತರಾದ (ಸದಾ ನನ್ನೊಂದಿಗೆ ಸಂಬಂಧವಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿರುವ) (`ನಿತ್ಯಾಭಿಯುಕ್ತಾನಾಂ`) ಅವರ (`ತೇಷಾಂ`) ಯೋಗಕ್ಷೇಮವನ್ನು (ಹೊಂದಿಲ್ಲದ್ದನ್ನು ಒದಗಿಸುವುದು - ಯೋಗ, ಹೊಂದಿದ್ದನ್ನು ಕಾಪಾಡುವುದು - ಕ್ಷೇಮ) (`ಯೋಗಕ್ಷೇಮಂ`) ನಾನು (`ಅಹಂ`) ವಹಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ (`ವಹಾಮಿ`)." ಯಾರು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಬಿಟ್ಟು ಭಗವಂತನನ್ನೇ ಆಶ್ರಯಿಸಿ, ಅವನನ್ನೇ ಸದಾ ಚಿಂತಿಸುತ್ತಾ ಭಜಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವರ ಲೌಕಿಕ ಮತ್ತು ಪಾರಮಾರ್ಥಿಕ ಎಲ್ಲ ಅಗತ್ಯಗಳನ್ನೂ, ರಕ್ಷಣೆಯನ್ನೂ ಭಗವಂತನೇ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಭಕ್ತನು ತನ್ನ ಯೋಗಕ್ಷೇಮದ ಬಗ್ಗೆ ಚಿಂತಿಸಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ, ಭಗವಂತನೇ ಆ ಭಾರವನ್ನು ಹೊರುತ್ತಾನೆ. ಇದು ಅನನ್ಯ ಭಕ್ತಿಯ ಮಹತ್ವ ಮತ್ತು ಭಗವಂತನ ಭಕ್ತವಾತ್ಸಲ್ಯವನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತದೆ.