ಅಧ್ಯಾಯ 7 · ಶ್ಲೋಕ 1

ವ್ಯಾಖ್ಯಾನ

ಆರನೇ ಅಧ್ಯಾಯದ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಯೋಗಿಗಳಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಶ್ರೇಷ್ಠನು ಯಾರೆಂದರೆ, ಯಾರು ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ, ತನ್ನಲ್ಲಿಯೇ ಮನಸ್ಸನ್ನು ನೆಟ್ಟು ಭಗವಂತನನ್ನು ಭಜಿಸುತ್ತಾನೋ ಅವನು ಎಂದು ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ಹೇಳಿದ್ದನು. ಈಗ ಏಳನೇ ಅಧ್ಯಾಯದಲ್ಲಿ, ಅಂತಹ ಭಗವಂತನಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಹೇಗೆ ನೆಡುವುದು ಮತ್ತು ಅವನನ್ನು ಪೂರ್ಣವಾಗಿ ತಿಳಿಯುವುದು ಹೇಗೆ ಎಂಬುದನ್ನು ವಿವರಿಸುತ್ತಾನೆ. "ಪಾರ್ಥ! ಮನಸ್ಸನ್ನು ನನ್ನಲ್ಲಿಯೇ ಆಸಕ್ತಗೊಳಿಸಿ (`ಮಯಿ ಆಸಕ್ತಮನಾಃ`), ನನ್ನನ್ನೇ ಆಶ್ರಯಿಸಿ (`ಮದಾಶ್ರಯಃ`), ಯೋಗವನ್ನು (ಭಕ್ತಿಯೋಗವನ್ನು) (`ಯೋಗಂ`) ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡುತ್ತಾ (`ಯುಂಜನ್`), ನೀನು ನನ್ನನ್ನು (`ಮಾಂ`) ಹೇಗೆ (`ಯಥಾ`) ಸಂಶಯವಿಲ್ಲದೆ (`ಅಸಂಶಯಂ`) ಮತ್ತು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ (`ಸಮಗ್ರಂ`) ತಿಳಿಯುವೆಯೋ (`ಜ್ಞಾಸ್ಯಸಿ`), ಅದನ್ನು (`ತತ್`) ಕೇಳು (`ಶೃಣು`)." ಭಗವಂತನನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ತಿಳಿಯಲು ಮನಸ್ಸು ಅವನಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತವಾಗಿರಬೇಕು ಮತ್ತು ಅವನೇ ಏಕಮಾತ್ರ ಆಶ್ರಯವಾಗಿರಬೇಕು ಎಂಬುದು ಇಲ್ಲಿನ ಪ್ರಮುಖ ಸಂದೇಶ.