ಅಧ್ಯಾಯ 2 · ಶ್ಲೋಕ 30

ವ್ಯಾಖ್ಯಾನ

ಆತ್ಮಜ್ಞಾನದ ಉಪದೇಶವನ್ನು ಉಪಸಂಹರಿಸುತ್ತಾ, ಕೃಷ್ಣನು ಅರ್ಜುನನ ಶೋಕಕ್ಕೆ ಯಾವುದೇ ಆಧಾರವಿಲ್ಲವೆಂದು ತೀರ್ಮಾನಿಸುತ್ತಾನೆ. "ಹೇ ಭಾರತ! ಎಲ್ಲರ ದೇಹದಲ್ಲಿ (`ದೇಹೇ ಸರ್ವಸ್ಯ`) ಇರುವ ಈ ದೇಹಿಯು (ಆತ್ಮವು) (`ದೇಹೀ ಅಯಂ`) ನಿತ್ಯವೂ (`ನಿತ್ಯಂ`) ಕೊಲ್ಲಲು ಅಸಾಧ್ಯವಾದದ್ದು (`ಅವಧ್ಯಃ`). ಆದ್ದರಿಂದ (`ತಸ್ಮಾತ್`), ನೀನು ಯಾವುದೇ ಜೀವಿಗಾಗಿ (`ಸರ್ವಾಣಿ ಭೂತಾನಿ`) ಶೋಕಿಸಲು ಅರ್ಹನಲ್ಲ (`ನ ತ್ವಂ ಶೋಚಿತುಂ ಅರ್ಹಸಿ`)." ಆತ್ಮವು ಅವಿನಾಶಿಯಾಗಿರುವುದರಿಂದ, ಯಾವುದೇ ಜೀವಿಯ 'ಸಾವು' ಕೇವಲ ದೇಹದ ನಾಶವೇ ಹೊರತು ಆತ್ಮದ ನಾಶವಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಯಾರ ಸಾವಿಗಾಗಿಯೂ ಶೋಕಿಸುವುದು ಅಜ್ಞಾನದ ಲಕ್ಷಣ.