ಅಧ್ಯಾಯ 18 · ಶ್ಲೋಕ 9

ವ್ಯಾಖ್ಯಾನ

ಮೂರನೆಯದಾಗಿ, ಸಾತ್ವಿಕ ತ್ಯಾಗ (ಇದೇ ನಿಜವಾದ ತ್ಯಾಗ). "ಅರ್ಜುನ! ನಿಯತವಾದ (ಶಾಸ್ತ್ರ ವಿಹಿತ) ಕರ್ಮವನ್ನು (`ನಿಯತಂ ಕರ್ಮ`) 'ಇದು ಮಾಡಲೇಬೇಕಾದ ಕರ್ತವ್ಯ' (`ಕಾರ್ಯಂ ಇತಿ ಏವ`) ಎಂದು ಭಾವಿಸಿ, ಸಂಗವನ್ನು (ಕರ್ತೃತ್ವದ ಅಭಿಮಾನ, ಆಸಕ್ತಿ) (`ಸಂಗಂ`) ಮತ್ತು ಫಲವನ್ನೂ (`ಫಲಂ ಚ ಏವ`) ತ್ಯಜಿಸಿ (`ತ್ಯಕ್ತ್ವಾ`) ಯಾವನು ಮಾಡುತ್ತಾನೋ (`ಯತ್ ಕ್ರಿಯತೇ`), ಆ ತ್ಯಾಗವು (`ಸಃ ತ್ಯಾಗಃ`) ಸಾತ್ವಿಕವೆಂದು (`ಸಾತ್ತ್ವಿಕಃ`) (ನನ್ನಿಂದ) ಸಮ್ಮತಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ (`ಮತಃ`)." ತನ್ನ ವರ್ಣಾಶ್ರಮಕ್ಕೆ ಅನುಗುಣವಾದ ಕರ್ತವ್ಯಗಳನ್ನು, 'ಇದು ನನ್ನ ಡ್ಯೂಟಿ, ನಾನು ಮಾಡಲೇಬೇಕು' ಎಂಬ ಭಾವನೆಯಿಂದ, 'ನಾನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ' ಎಂಬ ಅಹಂಕಾರವಿಲ್ಲದೆ, ಮತ್ತು ಆ ಕರ್ಮದಿಂದ ಬರುವ ಫಲದ ಮೇಲೆ ಯಾವುದೇ ಆಸೆಯಿಲ್ಲದೆ ಮಾಡುವುದೇ ಸಾತ್ವಿಕ ತ್ಯಾಗ. ಇದೇ ಗೀತೆಯು ಉಪದೇಶಿಸುವ ಶ್ರೇಷ್ಠವಾದ ತ್ಯಾಗ.