ಅಧ್ಯಾಯ 17 · ಶ್ಲೋಕ 3

ವ್ಯಾಖ್ಯಾನ

ಶ್ರದ್ಧೆಯು ಹೇಗೆ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಸ್ವಭಾವವನ್ನು ಅವಲಂಬಿಸಿದೆ ಮತ್ತು ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಹೇಗೆ ನಿರ್ಧರಿಸುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಕೃಷ್ಣ ವಿವರಿಸುತ್ತಾನೆ. "ಭಾರತ! ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬನ (`ಸರ್ವಸ್ಯ`) ಶ್ರದ್ಧೆಯು (`ಶ್ರದ್ಧಾ`) ಅವನ ಸತ್ವಕ್ಕೆ (ಅಂತಃಕರಣದ ಸ್ವಭಾವಕ್ಕೆ, ಪ್ರಧಾನವಾದ ಗುಣಕ್ಕೆ) (`ಸತ್ತ್ವ`) ಅನುಗುಣವಾಗಿರುತ್ತದೆ (`ಅನುರೂಪಾ ಭವತಿ`). ಈ ಪುರುಷನು (ಜೀವಿಯು) (`ಅಯಂ ಪುರುಷಃ`) ಶ್ರದ್ಧಾಮಯನು (ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದಲೇ ರೂಪುಗೊಂಡವನು) (`ಶ್ರದ್ಧಾಮಯಃ`). ಯಾವನು (`ಯಃ`) ಯಾವ ಶ್ರದ್ಧೆಯುಳ್ಳವನೋ (`ಯತ್-ಶ್ರದ್ಧಃ`), ಅವನು (`ಸಃ`) ಅದೇ (ಆ ಶ್ರದ್ಧೆಯ ಸ್ವರೂಪನೇ) (`ಸಃ ಏವ`) ಆಗಿರುತ್ತಾನೆ." ನಮ್ಮ ಶ್ರದ್ಧೆಯು ನಮ್ಮ ಅಂತಃಕರಣದಲ್ಲಿರುವ ಪ್ರಧಾನ ಗುಣವನ್ನು (ಸತ್ವ, ರಜ, ತಮ) ಅವಲಂಬಿಸಿರುತ್ತದೆ. ನಮ್ಮ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವವೇ ನಮ್ಮ ಶ್ರದ್ಧೆಯ ಪ್ರತಿರೂಪ. ಯಾವ ದೇವತೆಯಲ್ಲಿ, ಯಾವ ಆಚಾರದಲ್ಲಿ, ಯಾವ ಗುರಿಯಲ್ಲಿ ನಮಗೆ ಶ್ರದ್ಧೆಯಿದೆಯೋ, ಅದೇ ನಮ್ಮ ನಿಜವಾದ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತದೆ.