ಅಧ್ಯಾಯ 17 · ಶ್ಲೋಕ 15

ವ್ಯಾಖ್ಯಾನ

ಎರಡನೆಯದಾಗಿ, ವಾಚಿಕ (ಮಾತಿನ) ತಪಸ್ಸು. (ಕೇಳುವವರಿಗೆ) ಉದ್ವೇಗವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡದ (`ಅನುದ್ವೇಗಕರಂ`), ಸತ್ಯವಾದ (`ಸತ್ಯಂ`), ಪ್ರಿಯವಾದ (`ಪ್ರಿಯಂ`) ಮತ್ತು ಹಿತಕರವಾದ (`ಹಿತಂ ಚ`) ಮಾತು (`ಯತ್ ವಾಕ್ಯಂ`), ಮತ್ತು (`ಚ ಏವ`) ವೇದಶಾಸ್ತ್ರಗಳ ಅಭ್ಯಾಸ (ಪಠಣ) (`ಸ್ವಾಧ್ಯಾಯ-ಅಭ್ಯಸನಂ`) - ಇದು ವಾಚಿಕ ತಪಸ್ಸು (`ವಾಙ್ಮಯಂ ತಪಃ`) ಎಂದು ಹೇಳಲ್ಪಡುತ್ತದೆ (`ಉಚ್ಯತೇ`). ಸತ್ಯವೂ, ಪ್ರಿಯವೂ, ಹಿತವೂ ಆದ, ಯಾರ ಮನಸ್ಸನ್ನೂ ನೋಯಿಸದ ಮಾತುಗಳನ್ನಾಡುವುದು ಮತ್ತು ವೇದಾದಿ ಸಚ್ಛಾಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಪಠಿಸುವುದು ಮಾತಿನ ತಪಸ್ಸು. ಸತ್ಯವಾಗಿದ್ದರೂ ಅಪ್ರಿಯವಾದದ್ದನ್ನು, ಪ್ರಿಯವಾಗಿದ್ದರೂ ಅಸತ್ಯವಾದದ್ದನ್ನು, ಹಿತವಲ್ಲದ್ದನ್ನು ಹೇಳಬಾರದು.