ಅಧ್ಯಾಯ 15 · ಶ್ಲೋಕ 15

ವ್ಯಾಖ್ಯಾನ

ಕೃಷ್ಣನು ತನ್ನ ಸರ್ವಾಂತರ್ಯಾಮಿತ್ವವನ್ನು ಮತ್ತು ಜ್ಞಾನದ ಮೂಲವಾಗಿರುವ ತನ್ನ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಅತ್ಯಂತ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಘೋಷಿಸುತ್ತಾನೆ. "ಮತ್ತು (`ಚ`) ನಾನು (`ಅಹಂ`) ಎಲ್ಲರ (`ಸರ್ವಸ್ಯ`) ಹೃದಯದಲ್ಲಿ (`ಹೃದಿ`) ಚೆನ್ನಾಗಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದ್ದೇನೆ (ನೆಲೆಸಿದ್ದೇನೆ) (`ಸಂನಿವಿಷ್ಟಃ`). ನನ್ನಿಂದಲೇ (`ಮತ್ತಃ`) ಸ್ಮೃತಿ (ನೆನಪು) (`ಸ್ಮೃತಿಃ`), ಜ್ಞಾನ (`ಜ್ಞಾನಂ`) ಮತ್ತು ಅಪೋಹನ (ಮರೆವು, ಸಂಶಯ ನಿವಾರಣೆ) (`ಅಪೋಹನಂ ಚ`) (ಉಂಟಾಗುತ್ತವೆ). ಎಲ್ಲಾ ವೇದಗಳಿಂದಲೂ (`ವೇದೈಃ ಚ ಸರ್ವೈಃ`) ತಿಳಿಯಲ್ಪಡಬೇಕಾದವನು (`ವೇದ್ಯಃ`) ನಾನೇ (`ಅಹಂ ಏವ`). ನಾನು ವೇದಾಂತವನ್ನು ಮಾಡಿದವನು (ವೇದಗಳ ಸಾರವಾದ ಉಪನಿಷತ್ತುಗಳ ಅರ್ಥವನ್ನು ನಿರ್ಣಯಿಸುವ ಸಂಪ್ರದಾಯದ ಪ್ರವರ್ತಕ, ಅಥವಾ ವೇದಗಳ ಅಂತ್ಯವನ್ನು, ಅಂದರೆ ಗುರಿಯನ್ನು ತಿಳಿಸುವವನು) (`ವೇದಾಂತಕೃತ್`) ಮತ್ತು ವೇದಗಳನ್ನು (ಯಥಾರ್ಥವಾಗಿ) ಬಲ್ಲವನೂ (`ವೇದವಿತ್ ಏವ ಚ`) ನಾನೇ (`ಅಹಂ`)." ಭಗವಂತನು ಕೇವಲ ಬಾಹ್ಯ ಜಗತ್ತನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸುವುದಲ್ಲ, ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿ, ಅವರ ಜ್ಞಾನ, ಸ್ಮೃತಿ, ಮರೆವುಗಳನ್ನೂ ನಿಯಂತ್ರಿಸುತ್ತಾನೆ. ಅವನೇ ವೇದಗಳ ಗುರಿ, ವೇದಾಂತದ ಕರ್ತೃ ಮತ್ತು ವೇದಗಳ ನಿಜವಾದ ಅರ್ಥವನ್ನು ತಿಳಿದವನು.