ಅಧ್ಯಾಯ 13 · ಶ್ಲೋಕ 7

ವ್ಯಾಖ್ಯಾನ

ಕ್ಷೇತ್ರವನ್ನು ವಿವರಿಸಿದ ನಂತರ, ಕೃಷ್ಣನು ಈಗ 'ಜ್ಞಾನ' ಎಂದರೇನು ಎಂಬುದನ್ನು ವಿವರಿಸುತ್ತಾನೆ (ಶ್ಲೋಕ 7-11). ಇಲ್ಲಿ 'ಜ್ಞಾನ' ಎಂದರೆ ಕೇವಲ ಬೌದ್ಧಿಕ ತಿಳುವಳಿಕೆಯಲ್ಲ, ಅದು ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಅರಿವಿಗೆ ಪೂರಕವಾದ ಸದ್ಗುಣಗಳು ಮತ್ತು ಮನೋಭಾವಗಳು. ಈ ಗುಣಗಳನ್ನು ಬೆಳೆಸಿಕೊಳ್ಳುವುದೇ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಪಡೆಯುವ ಮಾರ್ಗ. 1. `ಅಮಾನಿತ್ವಂ`: ತನ್ನನ್ನು ತಾನು ಹೊಗಳಿಕೊಳ್ಳದಿರುವುದು, ನಮ್ರತೆ. 2. `ಅದಂಭಿತ್ವಂ`: ಡಂಭಾಚಾರವಿಲ್ಲದಿರುವುದು, ತನ್ನ ಧರ್ಮವನ್ನು ಪ್ರದರ್ಶಿಸದಿರುವುದು. 3. `ಅಹಿಂಸಾ`: ಮನಸ್ಸು, ಮಾತು, ಕೃತಿಗಳಿಂದ ಯಾರಿಗೂ ನೋವುಂಟು ಮಾಡದಿರುವುದು. 4. `ಕ್ಷಾಂತಿಃ`: ಸಹನೆ, ಓರ್ವಿಕೆ. 5. `ಆರ್ಜವಂ`: ಸರಳತೆ, ನೇರ ನಡತೆ (ಮನಸ್ಸು, ಮಾತು, ಕೃತಿಗಳಲ್ಲಿ). 6. `ಆಚಾರ್ಯೋಪಾಸನಂ`: ಜ್ಞಾನ ನೀಡುವ ಗುರುವಿನ ಸೇವೆ. 7. `ಶೌಚಂ`: ಬಾಹ್ಯ (ಶರೀರ) ಮತ್ತು ಆಂತರಿಕ (ಮನಸ್ಸು) ಶುದ್ಧತೆ. 8. `ಸ್ಥೈರ್ಯಂ`: (ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ) ಸ್ಥಿರವಾಗಿ ನಿಲ್ಲುವುದು. 9. `ಆತ್ಮವಿನಿಗ್ರಹಃ`: ಮನಸ್ಸಿನ ಮತ್ತು ಇಂದ್ರಿಯಗಳ ಸಂಯಮ...