ಅಧ್ಯಾಯ 12 · ಶ್ಲೋಕ 1

ವ್ಯಾಖ್ಯಾನ

ಹಿಂದಿನ ಅಧ್ಯಾಯಗಳ ಉಪದೇಶದ ನಂತರ, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಭಗವಂತನ ವಿಶ್ವರೂಪ ದರ್ಶನ ಮತ್ತು ಭಕ್ತಿಯ ಮಹತ್ವವನ್ನು ಕೇಳಿದ ಮೇಲೆ, ಅರ್ಜುನನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಪ್ರಮುಖ ಪ್ರಶ್ನೆ ಉದ್ಭವಿಸುತ್ತದೆ. ಸಾಧನೆಯ ಎರಡು ಮುಖ್ಯ ಮಾರ್ಗಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಅವನು ಕೇಳುತ್ತಾನೆ: ಒಂದು, ಭಗವಂತನ ಸಗುಣ, ಸಾಕಾರ ರೂಪವನ್ನು (ಉದಾ: ಕೃಷ್ಣನ ರೂಪ) ಸದಾ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ (`ಸತತಯುಕ್ತಾಃ`) ಉಪಾಸನೆ ಮಾಡುವ ಭಕ್ತರು (`ಯೇ ಭಕ್ತಾಃ ತ್ವಾಂ ಪರ್ಯುಪಾಸತೇ`); ಇನ್ನೊಂದು, ಅವ್ಯಕ್ತವಾದ, ಇಂದ್ರಿಯಗಳಿಗೆ ಗೋಚರವಾಗದ, ನಾಶರಹಿತವಾದ ನಿರಾಕಾರ ಬ್ರಹ್ಮನನ್ನು (`ಯೇ ಚ ಅಪಿ ಅಕ್ಷರಂ ಅವ್ಯಕ್ತಂ`) ಉಪಾಸನೆ ಮಾಡುವ ಜ್ಞಾನಮಾರ್ಗದ ಸಾಧಕರು. ಈ ಎರಡು ಬಗೆಯ ಸಾಧಕರಲ್ಲಿ (`ತೇಷಾಂ`), ಯಾರು ಯೋಗವನ್ನು ಅರಿತವರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠರು (`ಕೇ ಯೋಗವಿತ್ತಮಾಃ`)? ಯಾವ ಮಾರ್ಗವು ಹೆಚ್ಚು ಉತ್ತಮ ಅಥವಾ ಪರಿಪೂರ್ಣ ಎಂದು ಅರ್ಜುನನು ತಿಳಿಯಬಯಸುತ್ತಾನೆ. ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಯು ಸಾಕಾರ ಮತ್ತು ನಿರಾಕಾರ ಉಪಾಸನೆಗಳ ತುಲನೆಗೆ ನಾಂದಿಯಾಗುತ್ತದೆ.