ಅಧ್ಯಾಯ 10 · ಶ್ಲೋಕ 7

ವ್ಯಾಖ್ಯಾನ

ಭಗವಂತನ ವಿಭೂತಿ (ಐಶ್ವರ್ಯ, ಮಹಿಮೆ) ಮತ್ತು ಯೋಗಶಕ್ತಿ (ಅಚಿಂತ್ಯವಾದ ಸೃಷ್ಟಿ, ಸ್ಥಿತಿ, ಲಯಗಳನ್ನು ನಡೆಸುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ) ಯನ್ನು ಯಥಾರ್ಥವಾಗಿ ತಿಳಿಯುವುದರ ಫಲವೇನು? "ನನ್ನ (`ಮಮ`) ಈ ವಿಭೂತಿಯನ್ನು (`ಏತಾಂ ವಿಭೂತಿಂ`) ಮತ್ತು ಯೋಗಶಕ್ತಿಯನ್ನು (`ಯೋಗಂ ಚ`) ಯಾವನು (`ಯಃ`) ತತ್ವಶಃ (ಯಥಾರ್ಥವಾಗಿ, ಇರುವಂತೆಯೇ) (`ತತ್ತ್ವತಃ`) ತಿಳಿಯುತ್ತಾನೋ (`ವೇತ್ತಿ`), ಅವನು (`ಸಃ`) ಅಚಲವಾದ (`ಅವಿಕಂಪೇನ`) ಯೋಗದಿಂದ (ಭಕ್ತಿಯೋಗದಿಂದ, ಸಮತ್ವ ಬುದ್ಧಿಯಿಂದ) (`ಯೋಗೇನ`) ಕೂಡುತ್ತಾನೆ (`ಯುಜ್ಯತೇ`). ಇದರಲ್ಲಿ (`ಅತ್ರ`) ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ (`ನ ಸಂಶಯಃ`)." ಭಗವಂತನ ಅನಂತವಾದ ಮಹಿಮೆ, ಅವನ ಸರ್ವಕಾರಣತ್ವ, ಸರ್ವವ್ಯಾಪಿತ್ವ ಮತ್ತು ಅಚಿಂತ್ಯ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ಅರಿತಾಗ, ಸಾಧಕನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಭಗವಂತನ ಬಗ್ಗೆ ದೃಢವಾದ ನಂಬಿಕೆ, ಶ್ರದ್ಧೆ ಮತ್ತು ಭಕ್ತಿಗಳು ಹುಟ್ಟುತ್ತವೆ. ಇದು ಅವನ ಚಿತ್ತವನ್ನು ಸ್ಥಿರಗೊಳಿಸಿ, ಅಚಲವಾದ ಭಕ್ತಿಯೋಗದಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ಸಮತ್ವ ಬುದ್ಧಿಯಲ್ಲಿ ನೆಲೆ ನಿಲ್ಲುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ.