ಅಧ್ಯಾಯ 10 · ಶ್ಲೋಕ 39

ವ್ಯಾಖ್ಯಾನ

ಕೃಷ್ಣನು ತನ್ನ ವಿಭೂತಿಗಳ ವಿವರಣೆಯನ್ನು ಒಂದು ಸಾರ್ವತ್ರಿಕ ಸತ್ಯದೊಂದಿಗೆ ಉಪಸಂಹರಿಸುತ್ತಾನೆ. ತಾನು ಕೇವಲ ಶ್ರೇಷ್ಠ ವಸ್ತುಗಳಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಪ್ರತಿಯೊಂದರ ಮೂಲದಲ್ಲೂ ಇದ್ದೇನೆ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾನೆ. "ಅರ್ಜುನ! ಮತ್ತು (`ಚ ಅಪಿ`) ಎಲ್ಲಾ ಜೀವಿಗಳ (`ಸರ್ವಭೂತಾನಾಂ`) ಯಾವುದು ಬೀಜವೋ (ಮೂಲ ಕಾರಣವೋ, ಉತ್ಪತ್ತಿ ಸ್ಥಾನವೋ) (`ಯತ್ ಬೀಜಂ`), ಅದು (`ತತ್`) ನಾನೇ (`ಅಹಂ`). ಚರಾಚರವಾದ (ಚಲಿಸುವ ಮತ್ತು ಚಲಿಸದ) (`ಚರಾಚರಂ`) ಯಾವ ಒಂದು ವಸ್ತುವೂ (`ತತ್ ಭೂತಂ`) ಇಲ್ಲ (`ನ ಅಸ್ತಿ`), ಯಾವುದು (`ಯತ್`) ನನ್ನನ್ನು ಹೊರತುಪಡಿಸಿ (`ಮಯಾ ವಿನಾ`) ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿರಲು ಸಾಧ್ಯವೋ (`ಸ್ಯಾತ್`)." ಈ ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡದಲ್ಲಿರುವ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ವಸ್ತುವಿನ, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಜೀವಿಯ ಅಸ್ತಿತ್ವಕ್ಕೆ ಮೂಲ ಕಾರಣ ಭಗವಂತನೇ. ಅವನ ಶಕ್ತಿಯಿಲ್ಲದೆ, ಅವನ ಅಸ್ತಿತ್ವವಿಲ್ಲದೆ ಯಾವುದೂ ಇರಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಅವನೇ ಎಲ್ಲದರ ಸನಾತನ ಬೀಜ.