ಅಧ್ಯಾಯ 9 · ಶ್ಲೋಕ 34

ವ್ಯಾಖ್ಯಾನ

ಒಂಬತ್ತನೇ ಅಧ್ಯಾಯದ ಮತ್ತು ಬಹುಶಃ ಇಡೀ ಗೀತೆಯ ಸಾರವನ್ನು ಕೃಷ್ಣನು ಈ ಕೊನೆಯ ಶ್ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಸಂಗ್ರಹಿಸಿ, ಭಕ್ತಿಯೋಗದ ಸುಲಭ ಮತ್ತು ನೇರವಾದ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಅರ್ಜುನನಿಗೆ ಉಪದೇಶಿಸುತ್ತಾನೆ. 1. ನನ್ನಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸನ್ನುಳ್ಳವನಾಗು (`ಮನ್ಮನಾ ಭವ`). 2. ನನ್ನ ಭಕ್ತನಾಗು (`ಮದ್ಭಕ್ತಃ`). 3. ನನ್ನನ್ನು ಪೂಜಿಸುವವನಾಗು (`ಮದ್ಯಾಜೀ`). 4. ನನಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸು (`ಮಾಂ ನಮಸ್ಕುರು`). ಹೀಗೆ (`ಏವಂ`) ನನ್ನನ್ನೇ ಪರಮ ಆಶ್ರಯವೆಂದು ಭಾವಿಸಿ (`ಮತ್ಪರಾಯಣಃ`) ನಿನ್ನನ್ನು (ನಿನ್ನ ಮನಸ್ಸನ್ನು) (`ಆತ್ಮಾನಂ`) (ನನ್ನಲ್ಲಿ) ಯುಕ್ತಗೊಳಿಸಿ (ತೊಡಗಿಸಿ) (`ಯುಕ್ತ್ವಾ`), ನೀನು ನನ್ನನ್ನೇ (`ಮಾಂ ಏವ`) ಹೊಂದುವೆ (`ಏಷ್ಯಸಿ`). ಮನಸ್ಸು, ಮಾತು, ಕಾಯಗಳಿಂದ ಭಗವಂತನ ಚಿಂತನೆ, ಭಕ್ತಿ, ಪೂಜೆ ಮತ್ತು ನಮಸ್ಕಾರಗಳನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಾ, ಅವನನ್ನೇ ಪರಮ ಗತಿಯೆಂದು ನಂಬಿ ಶರಣಾದರೆ, ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ಅವನನ್ನು ಸೇರಬಹುದು. ಇದು ಭಗವಂತನನ್ನು ತಲುಪಲು ಅತ್ಯಂತ ನೇರವಾದ ಮತ್ತು ಸುಲಭವಾದ ಮಾರ್ಗ.