અધ્યાય 2 · શ્લોક 28

ભાષ્ય

ભગવાન એક જુદા દૃષ્ટિકોણથી શોકની નિરર્થકતા સમજાવે છે. કોઈપણ જીવનું પ્રકટ અસ્તિત્વ (જન્મથી મૃત્યુ સુધીનો સમય) એ એક મધ્યવર્તી અવસ્થા છે. તે પહેલાં પણ તે અવ્યક્ત હતો અને મૃત્યુ પછી પણ અવ્યક્ત થઈ જશે. જે વસ્તુ મૂળમાં અવ્યક્ત છે અને અંતે પણ અવ્યક્ત થવાની છે, તેની વચ્ચેની ક્ષણિક વ્યક્ત અવસ્થા માટે આટલો બધો શોક કે વિલાપ શા માટે કરવો? આ અનિત્યતાનો સ્વીકાર શોકને દૂર કરે છે.