અધ્યાય 18 · શ્લોક 64

ભાષ્ય

ગીતાનો મુખ્ય ઉપદેશ પૂર્ણ કર્યા છતાં, ભગવાન અર્જુન પ્રત્યેના અત્યંત સ્નેહને કારણે, ફરીથી સમગ્ર ઉપદેશનો સાર અને સૌથી ગુહ્ય વાત કહેવા ઈચ્છે છે. `ભૂયઃ` (ફરીથી) `સર્વગુહ્યતમम्` (બધા ગુપ્ત જ્ઞાનોમાં પણ સૌથી વધુ ગુપ્ત) એવા `મે પરમમ્ વચઃ શૃણુ` (મારા શ્રેષ્ઠ વચનને તું સાંભળ). આ શા માટે કહે છે? `મે દૃઢમ્ ઇષ્ટઃ અસિ ઇતિ` (કારણ કે તું મારો અત્યંત પ્રિય છે), `તતઃ` (તેથી) `તે હિતમ્ વક્ષ્યામિ` (હું તારા હિતની વાત કહીશ). ભગવાન પોતાના પ્રિય ભક્તનું પરમ કલ્યાણ કરવા માટે આ અંતિમ અને સર્વોચ્ચ ઉપદેશ આપી રહ્યા છે.