अध्याय 4 · श्लोक 14

स्पष्टीकरण

या श्लोकात, भगवान श्रीकृष्ण आपल्या दैवी ज्ञानाद्वारे कर्म आणि परिणामांबद्दल सखोल शिकवण देत आहेत. "न मा कर्मणी लिंपंति" - या वाक्याचा अर्थ असा आहे की देव स्वतः कर्माचा प्रभाव पाडत नाही. भगवान श्रीकृष्ण म्हणतात की तो कर्माच्या बंधनातून मुक्त झाला आहे. त्याच्या दिव्य अवस्थेत राहून तो कर्माच्या क्रियांपासून अप्रभावित राहतो. "न मे कर्मफळे स्पृहा" - याचा अर्थ भगवंताला कर्माच्या फळाची लालसा किंवा इच्छा नाही. तो त्याच्या कृतींच्या परिणामांपासून देखील मुक्त आहे आणि त्याला त्यांच्याशी कोणतीही आसक्ती नाही. "इति मां योभिजनाति" - जो व्यक्ती हे दैवी ज्ञान समजतो आणि जाणतो, त्याला माहित असते की कृती आणि त्यांच्या परिणामांशी परमेश्वराचा थेट संबंध नाही. “कर्मभिर्ण सा बद्यते” – जो माणूस हे सत्य समजतो आणि भगवंताच्या कृतींचे स्वाभाविकपणा ओळखतो तो कर्माच्या बंधनातून मुक्त होतो. म्हणून, या श्लोकाद्वारे, भगवान श्रीकृष्ण शिकवतात की कृती आणि त्यांच्या फळांची आसक्ती केवळ सांसारिक प्राण्यांसाठीच आहे, तर ते स्वतः कृतींच्या प्रभावाच्या पलीकडे आहेत. या परमात्मज्ञानाला समजून घेऊन जे जीवन जगतात ते कर्माच्या बंधनातून मुक्त होऊन मोक्षाकडे वाटचाल करतात.