अध्याय 2 · श्लोक 13

स्पष्टीकरण

या श्लोकात भगवान श्रीकृष्णाने आत्म्याचे अमरत्व आणि शरीराच्या अस्थिरतेबद्दल सांगितले आहे. येथे तो शरीराच्या विविध अवस्थांची आत्म्याच्या शाश्वत स्वरूपाशी तुलना करत आहे. ज्याप्रमाणे शरीरात बालपण, तारुण्य, म्हातारपण असे बदल होत असतात, त्याचप्रमाणे आत्मा देखील या शारीरिक बदलांच्या पलीकडे असतो. जेव्हा शरीर बदलते तेव्हा आत्म्याचे स्वरूप अपरिवर्तित राहते. श्रीकृष्ण सांगतात की ज्याप्रमाणे शरीराचा विकास होतो आणि बालपणापासून तारुण्यात आणि नंतर वृद्धापकाळात बदल होतो, त्याचप्रमाणे मृत्यूनंतर आत्मा एका शरीरातून दुसऱ्या शरीरात प्रवेश करतो. हे सत्य समजून ज्ञानी मनुष्य (धीर) कधीही आसक्ती करत नाही, कारण त्याला माहित आहे की आत्मा नष्ट होत नाही तर केवळ शरीर बदलते. या श्लोकाचा अर्थ असा आहे की आत्म्याचे वास्तव जाणून घेतल्यावर आणि समजून घेतल्यावर आपण भौतिक शरीरात होणारे बदल योग्य दृष्टीकोनातून पाहू शकतो. हे ज्ञान आपल्याला जीवनाच्या अस्थिरतेपासून आणि मृत्यूच्या अनावश्यक भीतीपासून मुक्त करते.