ಅಧ್ಯಾಯ 9 · ಶ್ಲೋಕ 1

ವ್ಯಾಖ್ಯಾನ

ಏಳನೇ ಮತ್ತು ಎಂಟನೇ ಅಧ್ಯಾಯಗಳಲ್ಲಿ ಭಗವಂತನ ಸ್ವರೂಪ, ಅವನ ಶಕ್ತಿಗಳು ಮತ್ತು ಅವನನ್ನು ತಲುಪುವ ಮಾರ್ಗಗಳನ್ನು ವಿವರಿಸಿದ ನಂತರ, ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ಈಗ ಒಂಬತ್ತನೇ ಅಧ್ಯಾಯದಲ್ಲಿ ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚು ಗೂಢವಾದ, ಅತ್ಯಂತ ರಹಸ್ಯವಾದ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಉಪದೇಶಿಸಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸುತ್ತಾನೆ. ಈ ಜ್ಞಾನವೇ 'ರಾಜವಿದ್ಯಾ' (ವಿದ್ಯೆಗಳ ರಾಜ) ಮತ್ತು 'ರಾಜಗುಹ್ಯ' (ರಹಸ್ಯಗಳ ರಾಜ). ಭಗವಂತನು ಈ ಜ್ಞಾನವನ್ನು 'ಗುಹ್ಯತಮಂ' (ಅತ್ಯಂತ ರಹಸ್ಯವಾದದ್ದು) ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾನೆ, ಏಕೆಂದರೆ ಇದು ಭಗವಂತನ ಅಚಿಂತ್ಯವಾದ ಐಶ್ವರ್ಯ, ಅವನ ಮತ್ತು ಜೀವಿಗಳ ನಡುವಿನ ಸಂಬಂಧ, ಹಾಗೂ ಭಕ್ತಿಯೋಗದ ಮಹಿಮೆಯನ್ನು ತಿಳಿಸುತ್ತದೆ. ಈ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಅರ್ಜುನನು ಯೋಗ್ಯನೆಂದು ಕೃಷ್ಣನು ಪರಿಗಣಿಸುತ್ತಾನೆ, ಏಕೆಂದರೆ ಅವನು 'ಅನಸೂಯು' (ಅಸೂಯೆ ಇಲ್ಲದವನು). ಭಗವಂತನ ಮಹಿಮೆಯನ್ನು ಕೇಳಿ ಅಸೂಯೆ ಪಡದ, ದೋಷದೃಷ್ಟಿಯಿಲ್ಲದ ಶುದ್ಧ ಹೃದಯದ ವ್ಯಕ್ತಿ ಮಾತ್ರ ಈ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಗ್ರಹಿಸಲು ಸಾಧ್ಯ. ಕೃಷ್ಣನು ತಾನು ನೀಡಲಿರುವುದು ಕೇವಲ ತಾತ್ವಿಕ ಜ್ಞಾನ (`ಜ್ಞಾನಂ`) ಅಲ್ಲ, ಅನುಭವ ಸಹಿತವಾದ ಜ್ಞಾನ (`ವಿಜ್ಞಾನಸಹಿತಂ`) ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾನೆ. ಈ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ತಿಳಿದರೆ (`ಯತ್ ಜ್ಞಾತ್ವಾ`), ಸಂಸಾರವೆಂಬ ಅಶುಭದಿಂದ (ದುಃಖದಿಂದ, ಬಂಧನದಿಂದ) (`ಅಶುಭಾತ್`) ಮುಕ್ತನಾಗುವೆ (`ಮೋಕ್ಷ್ಯಸೇ`) ಎಂಬ ಭರವಸೆಯನ್ನು ನೀಡುತ್ತಾನೆ. ಇದು ಭಕ್ತಿಯೋಗದ ಪರಮ ಫಲವನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ.