ಅಧ್ಯಾಯ 6 · ಶ್ಲೋಕ 9

ವ್ಯಾಖ್ಯಾನ

ಯೋಗಿಯು ಕೇವಲ ವಸ್ತುಗಳಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ವ್ಯಕ್ತಿಗಳ ವಿಷಯದಲ್ಲಿಯೂ ಸಮಬುದ್ಧಿಯುಳ್ಳವನಾಗಿರುತ್ತಾನೆ. ಸುಹೃತ್ (ಸ್ವಭಾವತಃ ಹಿತೈಷಿ), ಮಿತ್ರ (ಸ್ನೇಹದಿಂದ ಹಿತೈಷಿ), ಅರಿ (ಶತ್ರು), ಉದಾಸೀನ (ತಟಸ್ಥ), ಮಧ್ಯಸ್ಥ (ಇಬ್ಬರ ಹಿತ ಬಯಸುವವ), ದ್ವೇಷ್ಯ (ದ್ವೇಷಕ್ಕೆ ಪಾತ್ರನಾದವ) ಮತ್ತು ಬಂಧುಗಳಲ್ಲಿ (`ಸುಹೃತ್-ಮಿತ್ರ-ಅರಿ-ಉದಾಸೀನ-ಮಧ್ಯಸ್ಥ-ದ್ವೇಷ್ಯ-ಬಂಧುಷು`), ಹಾಗೆಯೇ ಸಜ್ಜನರಲ್ಲಿ (`ಸಾಧುಷು ಅಪಿ ಚ`) ಮತ್ತು ಪಾಪಿಗಳಲ್ಲಿ (`ಪಾಪೇಷು`) ಸಮಾನವಾದ ಬುದ್ಧಿಯುಳ್ಳವನು (`ಸಮಬುದ್ಧಿಃ`) ಅತ್ಯಂತ ಶ್ರೇಷ್ಠನು (`ವಿಶಿಷ್ಯತೇ`). ಅವನು ವ್ಯಕ್ತಿಗಳ ಬಾಹ್ಯ ನಡವಳಿಕೆ ಅಥವಾ ಅವರೊಂದಿಗಿನ ತನ್ನ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ಆಧರಿಸಿ ಭೇದಭಾವ ಮಾಡದೆ, ಎಲ್ಲರಲ್ಲೂ ಆತ್ಮತತ್ವವನ್ನು ಕಾಣುತ್ತಾನೆ ಮತ್ತು ಕರುಣೆಯಿಂದ ವರ್ತಿಸುತ್ತಾನೆ.