ಅಧ್ಯಾಯ 15 · ಶ್ಲೋಕ 17

ವ್ಯಾಖ್ಯಾನ

ಹಿಂದಿನ ಶ್ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದ ಕ್ಷರ ಮತ್ತು ಅಕ್ಷರ ಪುರುಷರಿಗಿಂತ ಭಿನ್ನನಾದ, ಅವರಿಬ್ಬರಿಗಿಂತಲೂ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಪುರುಷನಿದ್ದಾನೆ ಎಂದು ಕೃಷ್ಣ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ. "ಆದರೆ (`ತು`) ಉತ್ತಮ ಪುರುಷನು (`ಉತ್ತಮಃ ಪುರುಷಃ`) ಬೇರೆಯೇ (`ಅನ್ಯಃ`). ಅವನನ್ನು ಪರಮಾತ್ಮ (`ಪರಮಾತ್ಮಾ ಇತಿ`) ಎಂದು ಕರೆಯಲಾಗಿದೆ (`ಉದಾಹೃತಃ`). ಯಾವ ಅವ್ಯಯನಾದ (ನಾಶರಹಿತನಾದ) ಈಶ್ವರನು (`ಯಃ ಅವ್ಯಯಃ ಈಶ್ವರಃ`) ಮೂರು ಲೋಕಗಳನ್ನು (`ಲೋಕತ್ರಯಂ`) ಪ್ರವೇಶಿಸಿ (`ಆವಿಶ್ಯ`) (ಅವುಗಳನ್ನು) ಧರಿಸಿದ್ದಾನೋ (ಪೋಷಿಸುತ್ತಿದ್ದಾನೋ) (`ಬಿಭರ್ತಿ`)." ಈ ಉತ್ತಮ ಪುರುಷನೇ ಪರಮಾತ್ಮ ಅಥವಾ ಭಗವಂತ. ಅವನು ಕ್ಷರ (ದೇಹ) ಮತ್ತು ಅಕ್ಷರ (ಜೀವಾತ್ಮ/ಪ್ರಕೃತಿ) ಇವೆರಡಕ್ಕೂ ಅತೀತನಾದ, ಸರ್ವೋತ್ತಮವಾದ ತತ್ವ. ಅವನೇ ಇಡೀ ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡವನ್ನು ತನ್ನ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ವ್ಯಾಪಿಸಿ, ಧರಿಸಿ, ಪೋಷಿಸುವವನು.