અધ્યાય 7 · શ્લોક 23

ભાષ્ય

અન્ય દેવતાઓની ઉપાસના અને પરમાત્માની ઉપાસનાના ફળનો ભેદ સ્પષ્ટ કરે છે. 'તુ' (પરંતુ) 'તેષામ્ અલ્પમેધસામ્' – તે અલ્પ બુદ્ધિવાળા (જેઓ કેવળ ક્ષણિક ફળો ઈચ્છે છે) લોકોનું 'તત્ ફલમ્ અન્તવત્ ભવતિ' – તે (દેવતાઓ દ્વારા પ્રાપ્ત થયેલું) ફળ અંતવાળું (નાશવંત) હોય છે. 'દેવયજઃ દેવાન્ યાન્તિ' – દેવતાઓની પૂજા કરનારા દેવલોકને પામે છે (જે પુણ્ય ક્ષીણ થતાં નાશ પામે છે). 'મદ્ભક્તાઃ અપિ મામ્ યાન્તિ' – જ્યારે મારા ભક્તો તો મને જ પામે છે (મારા શાશ્વત ધામને અથવા મારા સ્વરૂપને પ્રાપ્ત કરે છે, જે અવિનાશી છે). આથી પરમાત્માની ભક્તિ જ સર્વોત્તમ ફળ આપનારી છે.