અધ્યાય 12 · શ્લોક 6–7

ભાષ્ય

શ્લોક 6: નિર્ગુણ માર્ગની કઠિનતા બતાવ્યા પછી, ભગવાન ફરી સગુણ ભક્તિના માર્ગ પર આવે છે અને તેના અનુયાયીઓનું વર્ણન કરે છે. `યે તુ` (પરંતુ જેઓ) `મત્પરાઃ` (મને જ પરમ આશ્રય અને ધ્યેય માનનારા છે) અને `સર્વાણિ કર્માણિ` (પોતાના બધાં કર્મો) `મયિ સંન્યસ્ય` (મને સમર્પિત કરીને) `અનન્યેન એવ યોગેન` (અનન્ય ભક્તિયોગ દ્વારા, અન્ય કોઈના આશ્રય વિના) `માં ધ્યાયન્તઃ` (મારું જ ધ્યાન ધરતા) `ઉપાસતે` (મારી ઉપાસના કરે છે). શ્લોક 7: આવા ભક્તો માટે ભગવાન પોતે શું કરે છે તે જણાવે છે: `તેષામ્` (તેઓનું) કે જેમના ચિત્ત મારામાં જ લાગેલા છે (`મયિ આવેશિતચેતસામ્`), `અહમ્` (હું) `મૃત્યુસંસારસાગરાત્` (મૃત્યુરૂપી સંસાર સાગરમાંથી) `ન ચિરાત્` (ઝડપથી, વિલંબ વિના) `સમુદ્ધર્તા ભવામિ` (સારી રીતે ઉદ્ધાર કરનારો બનું છું). હે પાર્થ! જેઓ સંપૂર્ણ શરણાગતિ સ્વીકારી, કર્મો અર્પણ કરી, અનન્ય ભાવે મારું જ ધ્યાન અને ભજન કરે છે, તેમનો બેડો પાર લગાવવાની જવાબદારી હું પોતે લઉં છું અને તેમને આ ભવસાગરમાંથી ત્વરિત ઉગારી લઉં છું. આ ભગવાનનો તેમના અનન્ય ભક્તો માટેનો પ્રેમ અને વચન છે.