ಅಧ್ಯಾಯ 18 · ಶ್ಲೋಕ 26

ವ್ಯಾಖ್ಯಾನ

ಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ಕರ್ಮಗಳ ನಂತರ, ಕೃಷ್ಣನು ಈಗ ಕರ್ತೃವಿನ (ಕರ್ಮ ಮಾಡುವವನ) ಮೂರು ವಿಧಗಳನ್ನು ವಿವರಿಸುತ್ತಾನೆ. ಮೊದಲು ಸಾತ್ವಿಕ ಕರ್ತೃ. ಸಂಗದಿಂದ (ಆಸಕ್ತಿಯಿಂದ) ಮುಕ್ತನಾದವನು (`ಮುಕ್ತಸಂಗಃ`), 'ನಾನು ಮಾಡುತ್ತೇನೆ' ಎಂದು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳದವನು (ಅಹಂಕಾರವಿಲ್ಲದವನು) (`ಅನಹಂವಾದೀ`), ಧೃತಿ (ಧೈರ್ಯ, ಸ್ಥೈರ್ಯ) ಮತ್ತು ಉತ್ಸಾಹಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದವನು (`ಧೃತಿ-ಉತ್ಸಾಹ-ಸಮನ್ವಿತಃ`), ಕಾರ್ಯದ ಸಿದ್ಧಿ (ಯಶಸ್ಸು) ಮತ್ತು ಅಸಿದ್ಧಿ (ವೈಫಲ್ಯ) ಗಳಲ್ಲಿ (`ಸಿದ್ಧಿ-ಅಸಿದ್ಧ್ಯೋಃ`) ನಿರ್ವಿಕಾರನಾಗಿರುವವನು (ವಿಕಾರಗೊಳ್ಳದವನು, ಸಮಚಿತ್ತನಾಗಿರುವವನು) (`ನಿರ್ವಿಕಾರಃ`) - ಇಂತಹ ಕರ್ತನು (`ಕರ್ತಾ`) ಸಾತ್ವಿಕನೆಂದು (`ಸಾತ್ತ್ವಿಕಃ`) ಹೇಳಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ (`ಉಚ್ಯತೇ`). ಅನಾಸಕ್ತಿ, ನಿರಹಂಕಾರ, ಧೈರ್ಯ, ಉತ್ಸಾಹ ಮತ್ತು ಸಮಚಿತ್ತತೆ - ಇವು ಸಾತ್ವಿಕ ಕರ್ತೃವಿನ ಲಕ್ಷಣಗಳು.